Παιδί

Show_364
Παιδί

Μαμά, τρελαίνομαι για …φρούτα!

της Νάντιας Γιαννούλη

Πολλά μικρά παιδιά αρνούνται πεισματικά να δοκιμάσουν οποιαδήποτε νέα γεύση, κάνοντας τους γονείς τους να επιστρατεύουν τον «μπαμπούλα», το «αεροπλανάκι» και έπειτα να σηκώνουν τα χέρια ψηλά και να βάζουν στην κατσαρόλα μακαρόνια ή να παραγγέλνουν πίτσα. Στη διατροφή των παιδιών, όμως, η ποικιλία είναι επιβεβλημένη, τόσο για ομαλή ανάπτυξη και υγεία, όσο και για την έγκαιρη υιοθέτηση σωστών διατροφικών συνηθειών.


Η άρνηση των παιδιών για συγκεκριμένες τροφές, αλλά και η προτίμησή τους για τα τρόφιμα των σχολικών κυλικείων και των ταχυφαγείων δεν τα καθιστά κατ’ ανάγκη δύστροπα. Άλλωστε, στη διαμόρφωση μιας σωστής διατροφικής συμπεριφοράς, σημαντικό ρόλο παίζουν οι περιβαλλοντικοί παράγοντες, αλλά και οι γενετικές προδιαθέσεις, οι οποίες παράγουν συγκεκριμένες τροφικές προτιμήσεις. Έτσι, λοιπόν, πολλά παιδιά έχουν την προδιάθεση να προτιμούν τροφές με γλυκιά και αλμυρή γεύση και να απορρίπτουν γεύσεις ξινές ή πικρές. Παράλληλα, απορρίπτουν νέες τροφές (νεοφοβία), προτιμώντας  τις πιο οικείες.

Εν αρχή ην η δοκιμή
Για να μπορέσει όμως το παιδί να αποδεχτεί τις νέες γεύσεις, πρέπει πρώτα να δοκιμάσει. Άρα, με πρώτο στόχο τη δοκιμή, οπλιστείτε με υπομονή και εφευρετικότητα. Φροντίστε να δίνετε στο παιδί μια μικρή ποσότητα από το νέο φαγητό κάθε φορά, χρησιμοποιώντας το ως συνοδευτικό και όχι ως κύριο γεύμα. Ακόμη και αν τις πρώτες φορές δεν το φάει, εξακολουθήστε να το βάζετε στο πιάτο του, όποτε το ετοιμάζετε. Η επαναλαμβανόμενη έκθεση μπορεί να οδηγήσει τελικά στην αποδοχή του. Μπορείτε επίσης να συνοδεύσετε το νέο τρόφιμο με ένα που ήδη προτιμά το παιδί.


Αρκετοί γονείς δυσανασχετούν όταν το παιδί, αντί να τρώει, παίζει με το φαγητό του, ενώ πολλές φορές χρησιμοποιούν τις τροφές ως επιβράβευση ή τιμωρία. Καλό θα είναι να αφήνετε το παιδί να παίζει με το πιάτο του και να του δίνετε αρκετό χρόνο, ώστε να φάει όσο θέλει. Μην του επιτρέπετε όμως να ασχολείται με άλλα παιχνίδια κατά τη διάρκεια του φαγητού. Μόλις ολοκληρωθεί το γεύμα δείξτε του - με ένα χαμόγελο ή επαινώντας το - ότι είστε ευχαριστημένοι μαζί του που έφαγε το φαγητό του και δοκίμασε νέες τροφές. Μην χρησιμοποιείτε όμως το φαγητό ως τιμωρία ή ανταμοιβή και μην του επιβάλλετε ή μην το πιέζετε να φάει κάτι που δεν θέλει. Σύμφωνα με πολλές έρευνες, η γονική πίεση για την κατανάλωση τροφής, έχει άμεση σχέση με τη νεοφοβία των παιδιών.


Οι προσπάθειες μπορεί να συνεχιστούν και εκτός του οικογενειακού τραπεζιού, κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος. Παροτρύνετε το παιδί σας να συμμετάσχει στην προετοιμασία του φαγητού και κάντε τα γεύματα πιο διασκεδαστικά, χρησιμοποιώντας ποτήρια και πιάτα με σχέδια και έντονα χρώματα. Η εμφάνιση του πιάτου, μπορεί είτε να προδιαθέτει ένα παιδί να δοκιμάσει ένα νέο τρόφιμο, είτε να του προκαλεί αποστροφή.

Επιστρατεύοντας την καλλιτεχνική σας φύση, φτιάξτε διάφορα σχέδια ή προσωπάκια στο πιάτο του, με χρωματιστά λαχανικά και δώστε διαφορετικά ονόματα στα τρόφιμα (αγαπημένους ήρωες ή καρτούν). Με αυτό τον τρόπο, ενισχύονται οι πιθανότητες το παιδί να δοκιμάσει ένα καινούργιο φαγητό.


Εκτός των άλλων όμως, ιδιαίτερα σημαντικό είναι να ακολουθείτε και οι ίδιοι μια ισορροπημένη διατροφή. Ο ρόλος των γονέων στις διατροφικές συνήθειες των παιδιών είναι καθοριστικός, ειδικά στις μικρές ηλικίες, όπου αποτελούν το σημαντικότερο πρότυπο προς μίμηση.  Έρευνες έχουν δείξει, ότι τα παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς είναι παχύσαρκοι, έχουν 80% πιθανότητα να γίνουν παχύσαρκα, ενώ ο κίνδυνος αυτός ανέρχεται στο 40%, όταν μόνο ο ένας γονιός είναι παχύσαρκος. Αν ένας γονιός δεν έχει πρόγραμμα στη διατροφή του, δεν τρέφεται σωστά και καταναλώνει διαρκώς λιπαρές τροφές, είναι δύσκολο να εκπαιδεύσει το παιδί του και να το μυήσει στην υγιεινή διατροφή, να δημιουργήσει σωστά πρότυπα διατροφής και διατροφικές συνήθειες.

Για να μην του… λείπει τίποτα
Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, και παρόλο που η παιδική παχυσαρκία αυξάνεται, η διατροφή των περισσότερων παιδιών είναι «φτωχή» σε θρεπτικά συστατικά. Καταναλώνοντας τροφές πλούσιες σε κορεσμένα λίπη, αλάτι και ζάχαρη, και αποφεύγοντας γαλακτοκομικά, φρούτα, λαχανικά, όσπρια και ψάρια, πολλά παιδιά παρουσιάζουν ελλείψεις σε βασικά θρεπτικά συστατικά, όπως το ασβέστιο, το κάλιο, η βιταμίνη D και ο σίδηρος. Επίσης, πολλά παιδιά προσλαμβάνουν οριακά τις αναγκαίες ημερήσιες ποσότητες από ένα πλήθος βιταμινών, μετάλλων και ιχνοστοιχείων. Είναι πολύ δύσκολο, βέβαια, να προβλέψει κανείς από ποιο παιδί λείπει ποια βιταμίνη ή ποιο ιχνοστοιχείο και σε ποιον βαθμό, μιας και αυτό απαιτεί μακροχρόνια καταγραφή των διατροφικών  συνηθειών του. Επομένως, πρακτικά, αυτό που συνιστάται πλέον όλο και περισσότερο στους γονείς είναι να καταφύγουν σε ένα αξιόπιστο πολυβιταμινούχο συμπλήρωμα διατροφής, κατάλληλο για την ηλικία του παιδιού τους.


Υπάρχουν ωστόσο αρκετοί γονείς που αντιμετωπίζουν με έναν αδικαιολόγητο φόβο τη χορήγηση στο παιδί τους ενός συμπληρώματος διατροφής. Θεωρούν, για παράδειγμα,  τις βιταμίνες  των συμπληρωμάτων ως «χημικές» κι εκείνες των τροφών ως «φυσικές».

Στην πραγματικότητα βέβαια πρόκειται για τις ίδιες ακριβώς ουσίες. Η μόνη διαφορά συνίσταται στον διαφορετικό τρόπο χορήγησης! Πάντα είναι προτιμότερη η τροφή, γιατί έτσι ο οργανισμός προσλαμβάνει και πολλές άλλες ουσίες όπως πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, ίνες, αμινοξέα κ.ο.κ. Όταν όμως, εξαιτίας μη ισορροπημένης διατροφής, κάποιες βιταμίνες ή κάποια ιχνοστοιχεία λείψουν, σαφώς είναι προτιμότερο να χορηγηθούν μέσω ενός καλού συμπληρώματος. Άλλοι γονείς φοβούνται μήπως ο οργανισμός του παιδιού «φορτωθεί» υπερβολικά με βιταμίνες.

Τέτοιος φόβος δεν υπάρχει καθώς όλες οι βιταμίνες αποβάλλονται αμέσως από τον οργανισμό, όταν υπάρχουν σε υπερβολική ποσότητα, εκτός από τις A,D,E και K για τις οποίες – όπως για όλες – υπάρχουν κανονισμοί για τις ποσότητες που υπάρχουν στα συμπληρώματα, ώστε η καθημερινή χορήγηση – και μάλιστα χωρίς διακοπή! – να είναι 100% ασφαλής, με την προϋπόθεση ότι ο γονιός δεν χορηγεί στο παιδί περισσότερο απ’ όσο συστήνει ο κατασκευαστής.